حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و پنجاه و ششم :
پروا با خشونت فاصله گرفت: چرت و پرت نگو! ولم کن. حالم خوب نیست.
لحن دامیار بیخ گوشش وسوسه گر بود: چی حالت رو خوب می کنه جوجو؟ می خوای بریم بالا صفا؟ خلوت و خصوصیه. بهتر از شلوغیه پایین. قول می دم بالا سرحال بیای. هووم؟ بریم؟
پروا با تاو و تغیر چشم دراند: یه وقت رو دل نکنی؟ خدایی نکرده ناخوش می شی و نامزدت غصه دار می شه. با اون برو یه جای خلوت و خصوصی و جفتی سرحال بیاین.
سپس با قدم های Ø

لطفا صبر کنید...

م.ر
0آخه یکی نیست این دامیار آدمش کنه